Het is zo lang geleden gebeurd dat niemand zich meer herinnert wanneer. Of zelfs of het wel echt gebeurd is... Of misschien was het allemaal een droom van een jongetje of een meisje?
In het land Canghai, in een oude Chinese stad, woonde een batterij genaamd Sal. De stad was een sprookje, waar mensen en batterijen zij aan zij leefden. Ze was geboren in een adellijk maar arm gezin. Haar moeder was huisvrouw, dus ze had een groot, cilindrisch figuur. En haar vader was een militair, met brede schouders en een statige houding – een vierkant figuur met fraaie metalen schouderbanden.
Het leven in het batterijparadijs Canghai
Het gezin was groot, de broers en zussen hadden verschillende lengtes en gewichten. kleine vingertjes, cilindrisch, alleen zij Sal was palchikovaDe karakters van de broers en zussen waren ook verschillend - er waren zoutoplossing, alkalisch, zelfs kwikSal werd geboren met lithium, tot grote verbazing van haar hele familie. Door dit verschil werd ze als onaantrekkelijk beschouwd en vaak gepest. Ze beschouwde zichzelf zelfs als een mislukkeling.
De volwassen broers werkten in een plaatselijke fabriek als belangrijke lichtbronnen, waarmee ze de arbeiders hielpen hun werkplekken te verlichten, iets waar ze erg trots op waren. De zussen vonden succesvolle banen in de keukens van rijke edellieden, waar ze kleine huishoudelijke apparaten repareerden. Zolang ze jong en energiek waren, verdienden ze een goed inkomen. Maar toen ze ouder werden, gingen ze met pensioen.
Een onverwachte wending
Maar op een dag viel een angstaanjagende slang genaamd Shnur de stad aan. Hij verbood de inwoners het gebruik van batterijen. Hij legde een belasting op aan de stadsbewoners, en elektrische apparaten mochten alleen nog maar via een netsnoer op het stopcontact worden aangesloten. Batterijcompartimenten werden verzegeld en er vormde zich elke dag een enorme rij voor Shnur, die geld vroeg om horloges, kinderspeelgoed en zaklampen van stroom te voorzien. De families van de batterijbezitters leden vreselijke ontberingen.
Sal was inmiddels volwassen en wilde haar plek in het leven vinden, maar Shnurs bewind maakte dat onmogelijk. Haar droom om mensen te dienen en een verschil te maken spatte uiteen als een kristallen vaas.
De Omverwerping van de Slang "Shnur"
Zonder aarzelen ging Sal naar de dappere jongens uit de aangrenzende tuin. Ze stonden bekend om hun onstuimige karakter, wat hen vaak een uitbrander van hun ouders opleverde. Niemand wilde leven volgens de regels van de slang Shnur, maar niemand was dapper genoeg om zich tegen zijn heerschappij te verzetten. Dus haalde Sal de jongens over, en nadat ze hadden gewacht tot Shnurs bewakers in slaap waren gevallen, stormden ze de vertrekken van de gehate slang binnen en wierpen zijn heerschappij omver.
De inwoners van het stadje keerden terug naar hun normale, rustige leven. De batterijen pakten hun taken weer met plezier op: kinderspeelgoed werkte weer, mensen gebruikten weer camera's, droegen horloges op batterijen en zappten met afstandsbedieningen op de televisie. De jonge Sal werd als een heldin beschouwd, haar broers en zussen vonden hun werk terug en zij begon een studie tot arts. Na haar studie ging de batterij aan de slag met een bloeddrukmeter, waarmee ze mensen hielp. Ze werkte lang en trouw en haalde vaak herinneringen op aan hoe ze als jonge batterij had geholpen om de heerschappij van de gehate slang Shnur omver te werpen.
